عفو و گذشت بر دشمن يا بى تو اگر بدشمن جانت دست * كارى بودت نكوترينش عفو است آن سان كه در آخرت خدايت بخشد * بخشد چون خدايش آنكه از خشم نشست اذا قدرت على عدوك فاجعل ( إلخ ) آن گاه كه بدشمنت دست يافتى و در بند توست سزاوار بخشش و گرم تو باشد چنان كه خداوند در آخرت مى بخشد و كسانى كه از خشم فرو نشينند خداوند آنانرا از آتش جهنم برهاند ، نيز در دو حال از معثيت رسته است ، اول آنكه دشمنش را بخشيده و صفات الهى را بمقياس عقل سنجيده و از گناه كسى در گذشته و قتلى بوقوع نپيوسته يا عدو و دشمنى از قلب خويش دور گردانيده كه خلق نيك خويش را نمايان ساخته و دوستى بر دوستانش افزوده ، دوم آنكه از خشم فرو نشسته و از خشم دشمن و انتقام و دشمنى رهانيده و از راهى بد فرجام جان خويش را برى نموده است . پس : آنان كه بر دشمنان خويش دست يابند ، بخشش و گذشت ايشان همان شكر و سپاس بر توانايى خويش بوده و خداوند نيز بر اين گروه رحمت نموده و آنها را از صفات نيكويى كه دارند از آتش دوزخ برهاند .